Bramy wjazdowe
Park Krugera (z wyjątkiem wschodniej granicy z Mozambikiem) ogrodzono potężnym płotem zdolnym odpierać ataki słoni. Koszt 1 kilometra ogrodzenia odpornego na słonie i nawet działania ludzi wynosi ZAR 200 tys. (ok. 50 tys. PLN). Do tego dochodzą ogromne sumy na naprawy uszkodzeń spowodowanych przez kłusowników, imigrantów i powodzie.
Bilety do Parku Krugera w roku 2027
Przyjezdni nie mają więc wyboru, muszą wykupić „conservation fees”, czyli bilety wstępu pokrywające koszty związane z utrzymaniem rezerwatu i wjechać do przez jedną z dziewięciu bram głównych. Bramy Krugera składają się z budynku recepcji (w większości ze sklepem z pamiątkami i stacją paliwową). Strażnicy dokładnie sprawdzają, czy wjeżdżający i ich pojazdy spełniają wymagania. Cena wstępu (2027) wynosi ZAR 692 (ok. 164 PLN) od osoby dorosłej za dzień. Tak wysoka cena pokrywa koszty budowy i konserwacji ogrodzenia, jak też utrzymanie oddziałów zbrojnych do walki z kłusownictwem.
Obywatele RPA płacą jedynie ZAR 140, czyli 4 krotnie mniej.
Nazwy bram to: Punda Maria, Pafuri, Phalaborwa, Malelane, Crocodile Bridge, Numbi, Phabeni, Paul Kruger, Orpen.
Godziny otwarcia zmieniają się w zależności od pory roku.
Miejsca piknikowe
Bez ogrodzenia, zwykle w odległości około jednej do dwóch godzin jazdy od miejsca noclegu, oferują miejsce na odpoczynek i posiłek. Nie są to miejsca, gdzie spędzamy z rodziną cały dzień. Pikniki w Krugerze powstały z myślą o osobach, które wyjechały z samego rana na „game drive”, bez szansy na zjedzenie śniadania. Bardziej pasowała by tu nazwa, przydrożny bar, bo śniadania zwykle nie przywozimy w koszyku, tylko kupujemy na miejscu. W wielu takich miejscach możliwe jest jednak wypożyczenie „skottel braais”, czyli grillów na gaz. Moim zdaniem, jeśli mamy do dyspozycji tylko parę dni na zwiedzanie Parku Krugera, lepszym rozwiązaniem będzie szybkie śniadanie bez marnowania czasu. Grilla zawsze możemy urządzić na kempingu.
Miejsca piknikowe sytuowane są często w pobliżu rzeki, zwykle w cieniu wielkich drzew. Ciągła obecność ludzi wystarcza, by odstraszyć drapieżniki, ale przyciąga natrętne koczkodany i pawiany, nawet odważne antylopy i wiele ptaków czekających, by zabrać nam żywność.
Drogi Asfaltowe w Parku Krugera
Szacuje się, że łączna długość dróg w Parku Krugera wynosi około 2500 km, z czego około 850 km stanowią drogi asfaltowe. To właśnie nimi najczęściej się poruszamy podczas safari.
Na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że asfaltowe drogi odbierają safari nieco z jego naturalnego charakteru. Jednak po dłuższym pobycie zaczynamy doceniać ich zalety — przede wszystkim komfortową i płynną jazdę, bez charakterystycznych dla dróg szutrowych nierówności i wstrząsów.
Okazuje się również, że asfaltowe drogi mają swoich zwierzęcych amatorów. We wczesnych godzinach porannych lwy często wygrzewają się na nagrzewającej się nawierzchni. Z kolei roślinożercy chętnie korzystają z bujniejszej trawy rosnącej wzdłuż poboczy. Jest ona lepiej nawodniona dzięki wodzie deszczowej spływającej z asfaltu, wraz z osadzonym na nim pyłem i kurzem.
Większość dróg w Parku Krugera stanowią jednak drogi szutrowe i gruntowe. Mniejszy ruch może wydawać się kuszącą alternatywą, ale trzeba pamiętać, że ich nawierzchnia bywa pełna nierówności i głębokich wybojów. Na takich odcinkach zaleca się odpowiednie obniżenie ciśnienia w oponach, co poprawia komfort jazdy i zmniejsza ryzyko uszkodzenia zawieszenia.
Niezależnie od prędkości jazdy na drogach szutrowych stosunkowo łatwo można złapać „kapcia”, a w warunkach Parku Krugera taka awaria może mieć bardzo nieprzyjemne konsekwencje. Dodatkowym utrudnieniem jest fakt, że w czasie pory deszczowej część dróg może być okresowo zamykana.
Galeria Parku Krugera
Niezapomniane kadry i zwierzęta z afrykańskiego safari