Ciekawe

Żuk gnojowy w Serowe w Botswanie

Czytaj artykuł

Żuki gnojowe

Chrząszcz gnojowy wszedł do baru i zapytał: „Czy ten stolec jest zajęty?”

Chrząszcze gnojowe w Botswanie

Żuka gnojowego możemy uważać za najsilniejsze stworzenie na Ziemi.

Te, z budowy ciała przypominające czołg owady toczą kulki że świeżych odchodów zwierząt, najczęściej słoni i nosorożców. Następnie toczą te kule z dala od konkurencji, po drodze broniąc swego dobytku. Kula taka może ważyć aż 1100 razy więcej niż żuk gnojowy, czyli tak jakby człowiek pchał duży autobus. Zostaje ona zakopana w piasku, samica składa w nim jedno jajko, z którego wylęga się larwa żywiąca się kulką. Kiedy larwa jest wystarczająco duża, wychodzi na światło dzienne jako dorosły żuk i gotowa jest do toczenia kulek.

Podobno istnieją tysiące gatunków, które żywią się odchodami. Czy nie czujesz wdzięczności, że nie urodziłeś się jako jeden z nich?

Podczas gdy niektóre gatunki jedzą wyłącznie odchody, inne żywią się również liśćmi, grzybami, zgniłym owocami i innymi owadami. Jest jednak pewna konkretna część odchodów, którą uważają za jadalną. Kiedy większość zwierząt je, pokarm nie ulega całkowitemu strawieniu do postaci czystej cieczy. W odchodach pozostają drobne fragmenty tego, co zwierzę zjadło. Te drobne kawałki pokarmu, pochodzenia roślinnego lub innego, są tym, czego poszukują chrząszcze gnojowe, dlatego też szukają odchodów zwierząt roślinożernych, ponieważ wydalają one materiał roślinny. Zwierzęta mięsożerne wydalają je wraz z odchodami, co nie ma żadnej wartości dla naszego małego przyjaciela.

Dorosłe osobniki żywią się płynnymi odchodami, podczas gdy larwy zjadają stałe odchody. Wilgotne odchody są również łatwiejsze do zlokalizowania ze względu na ich zapach. Odchody zwierzęce zawierają również niewielkie ilości wody, co również pomaga chrząszczom przetrwać.

Samiec chrząszcza gnojowego wykonuje tańce godowe, aby przyciągnąć samicę, po czym następuje kopulacja polegająca na przekazaniu nasienia za pomocą narządu zwanego aedeagus. Po kopulacji samica składa jaja w kulce gnojowej, zapewniając larwom natychmiastowy dostęp do pożywienia po wykluciu.

Gatunki chrząszczy gnojowych dzielą się na trzy typy funkcjonalne w oparciu o ich strategie żywieniowe i gniazdowe: toczące, drążące i mieszkające.

Toczące zwijają, a następnie zakopują kulę z odchodów

W procesie tworzenia kuli biorą udział: samiec i samica. Pozostają one w pobliżu kuli w trakcie jej toczenia. Zazwyczaj to samiec toczy kulę, podczas gdy samica „podróżuje na łapie” lub po prostu podąża za nim. W niektórych przypadkach samiec i samica toczą kulę razem. Gdy znajdą miejsce z miękką glebą, zatrzymują się i zakopują kulę, a następnie kopulują pod ziemią. Po kopulacji jedno z nich lub oboje przygotowują kulę lęgową. Gdy kula jest gotowa, samica składa w niej jaja, co stanowi formę zgromadzenia zapasów na czas wyklucia się larw. Larwy żyją w kulach lęgowych, żywiąc się otaczającym je łajnem.

Kopacze zakopują łajno wszędzie tam, gdzie je znajdą. Trzecia grupa, mieszkańcy, ani nie toczą, ani nie zakopują: po prostu żyją w łajnie.

Chrząszcze gnojowe potrafią zjeść w ciągu 24 godzin ilość pokarmu przewyższającą ich własną masę

Żuka gnojowego widzimy przy odchodach
Żuk gnojowy toczy kulkę

W Khama Rhino Sanctuary zobaczymy wiele żuków gnojowych toczących kulki z odchodów nosorożca

Żuki gnojaki

Żuk gnojowy to najsilniejsze stworzenie na Ziemi.