Wspinaczka

Dune 45 - wspinaczka na Wydmę numer 45

Czytaj artykuł

Wydma 45 została udostępniona dla turystów do wspinania się

Relacja ze wspinaczki

Była to jedna z tych wczesnych pobudek, na które czeka się z przyjemnością. Po krótkiej przejażdżce do Sesriem, a następnie w kierunku Sossusvlei, krajobraz sprawił, że trudno było czuć cokolwiek innego niż czystą ekscytację. Kiedy dotarliśmy do Deadvlei, ogrom otaczającej nas przestrzeni znów całkowicie nas pochłonął. Wydmy wznosiły się wysoko, ich krawędzie były wyraźnie zarysowane, a ludzie rozsiani wzdłuż grzbietów wyglądali jak mrówki. Maleńcy i odlegli. W powietrzu unosiło się podekscytowanie. Wchodzenie na wydmę lekkie nie było. I nie ma co udawać, że było inaczej. Zatrzymywaliśmy się kilka razy, żeby „podziwiać widoki”, choć szczerze mówiąc, po prostu musiałam złapać oddech. Na szczęście chłodna bryza nieco ułatwiała wspinaczkę.

Kiedy dotarliśmy na szczyt, wszystko się zmieniło. Trud wspinaczki szybko odszedł w zapomnienie, ustępując miejsca widokowi, który zapierał dech w piersiach. Krajobraz rozciągał się wokół nas w pełnych 360 stopniach.

Za naszymi plecami ciągnęły się bez końca wydmy o najróżniejszych kształtach i łagodnych krzywiznach, na których światło i cień układały się w nieustannie zmieniające się wzory. Przed nami rozciągało się Sossusvlei, z jego wydmami i suchymi fragmentami krajobrazu. A po lewej stronie Deadvlei — płaskie, jasne, z nieruchomymi drzewami, które niezmiennie zachwycały.

Nie chciałam schodzić ze szczytu, więc zostałam tam dłużej, niż planowałam. Głównie dla widoku. Trochę też dlatego, że potrzebowałam chwili, by dojść do siebie po wspinaczce.

W końcu ruszyliśmy w dół, w stronę doliny. Zejście okazało się zupełnie innym doświadczeniem. Łatwiejszym, lżejszym, niemal zabawnym. Każdy krok zapadał się głęboko w piasku, a mimo to na ułamek sekundy pojawiało się przyjemne uczucie nieważkości, zanim kolejny krok znów sprowadzał nas na ziemię.

Na dole potrzebowaliśmy chwili, by przyzwyczaić się do podłoża po miękkim piasku. Ziemia była jasna i twarda, z ubitej przez czas, wypieczonej słońcem gliny. Jej faktura przypominała skórę słonia, a wzory na powierzchni przywodziły na myśl umaszczenie żyrafy.

Spacerowaliśmy przez dolinę, między drzewami, chłonąc każdy szczegół. Stały niezmiennie, niewzruszone, zachowując swój kształt w miejscu, w którym wszystko inne nieustannie się przesuwa i zmienia. Otaczające nas wydmy różniły się odcieniami — niektóre ciemniały w cieniu, inne kontrastowały z intensywną pomarańczą w pełnym słońcu.

Dune 45 to jedyna udostępniona dla turystów wydma w okolicach Sossusvlei w Namibii
Wydna 45 znajduje się 45 kilometrów od kempingu w Sossusvlei. Jest to jedyna udostępniona turystom wydma. Najlepiej wspinać się przed wschodem słońca, kiedy piasek jest zimny. Dla ułatwienia wspinaczki najlepiej jest stawać w ślady pozostawione przez osoby idące przed nami. Piach jest tam nieco twardszy i nie obsuwa się już tak bardzo pod stopami.

Kiedy przyszedł czas powrotu, wybraliśmy łatwiejszą drogę. Nawet wtedy widoki nie straciły nic ze swojej magii. Zmieniały się z każdym krokiem, za każdym razem oferując coś nowego.

Przy samochodzie poczułam cichą satysfakcję. I pełnię w sercu. Nie było potrzeby niczego mówić. Wystarczyło po prostu pobyć z tym wszystkim, czego właśnie doświadczyliśmy.

Droga powrotna znów wyglądała inaczej. Słońce wznosiło się już wyżej, a mgła całkowicie ustąpiła. Wydmy wydawały się teraz łagodniejsze w kolorze, bardziej jednolite. Wciąż równie zachwycające, ale na swój własny sposób.

Po równinach przemykały oryksy południowe i springboki, korzystając z rzadkiego daru, jakim była świeża, zielona trawa po niedawnych deszczach.

Po powrocie do naszego miejsca noclegowego myśl o kolejnym poranku pozostała gdzieś w tle. Spokojna, cicha i pełna nadziei.