Waterberg Plateu Park
Park Waterberg Plateu znany jest dla dla ludności posługującej się językiem Herero jako Oueverumue czyli "wąska brama". Park ten, o powierzchni 40500 hektarów jest jedynym namibijskim parkiem górskim. Skalista bariera wznosi się stromo do 200 metrów ponad równiną, tworząc odmianę do monotonnego krajobrazu pustynnego. Roślinność zmienia się dramatycznie, z savanny z występującymi drzewami akacji do pod tropikalnych suchych lasów z drzewami weeping wattle, silver bushwillow i laurel fig na obrzeżach i trawiastych równinach na szczytach. Mieszanka piaszczystych gleb jest powodem że cały ten obszar pochłania wodę podobnie jak gąbka, że strumieniami wypływającymi po stronie południowo wschodniej. Od właśnie tych strumieni pochodzi nazwa Waterberg. Spotyka się tutaj aż 25 gatunków większych ssaków, wliczając lamparty, gemsboki, elandy, żyrafy, kudu, szakale, hieny, pawiany, białe i czarne nosorożce plus jakieś 200 gatunków ptaków. Powstały tam dobrze oznaczone szlaki piesze długości jednej do trzech godzin i wymagające większej kondycji fizycznej, czterodniowe szlaki.
Von Bach Game Reserve
Rezerwat ten leży 3,5 km od Okahandja i ciągnie się przez 43 km. Stał się ostatnio popularnym miejscem do organizacji czynnego odpoczynku nad wodą zwłaszcza narty wodne, pływanie jachtami, surfowanie i wiosłowanie. Możliwe jest zwiedzanie na piechotę otaczających terenów, jednak, nie występuje tutaj wiele zwierzyny.
Daan Viljoen Game Park
Położony na pagórkach Khomas Hochland, ten niewielki park liczący zaledwie 3953 hektarów jest domem dla stosunkowo dużej ilości zwierząt takich jak kudu, szpringbok, gemsbok, eland, red hartebeest, zebra górska hartmanna, antylopy gnu, pawiany, klipspringer, steenbok i góralki skalne. Inne interesujące gatunki na które warto jest zwrócić uwagę to papuga Ruppella, toko Monteiro, Carps tit, rockrunner i white-tailed shrike.
Stenbok
Samce ważą około 11 kg, samice są nieco większe. Wysokość Antylopika zwyczajnego to około 52 cm. Antylopiki zwyczajne mają dwa odrębne terytoria egzystencji — pierwszy, obejmujący duże części zwłaszcza Kenii i Tanzanii w Afryce Wschodniej, a drugi to większość równinnych sawann w południowej Afryce do Ugandy i Zambii. Kilka podgatunków, zostały zasugerowane jako Stenbok, ale wciąż nie jest to potwierdzone.
Stenbok jest łatwy do rozpoznania, posiada duże brązowe oczy, prawie nieproporcjonalnie duże uszy i ogólnie płowo-brązowy kolor całego ciała (z wyjątkiem białego brzucha). Gładkie ciało i długie, cienkie nogi dają odczucie delikatności i wdzięku- dość wyjątkowy wygląd wśród antylop. Długie białe włosy formujące delikatny deseń wewnątrz uszu dodają wdzięku. By oznaczać swoje terytorium, Stenbok ma duże gruczoły przedoczodołowe przed oczami, gruczoły międzypalcowe między racicami przednich i tylnych łap oraz gruczoł na gardle.
Pomimo rozległego terytorium występowania, antylopiki wolą niskie lub średnio wysokie trawy i rzadkie krzaki, w wielu przypadkach jest to środowisko półpustynne. Ich samotniczy tryb życia, rzadkie rozmieszczenie oraz samce i samice tworzące oddzielne terytoria doskonale pasują w tych warunkach. Oznacza to również, że nawet na obszarach o dużym zagęszczeniu występują one w niewielkich ilościach, co jest przystosowaniem, które oczywiście maksymalizuje ich zdolność do przetrwania. Obie płcie Stenboka w dużej mierze prowadzą samotniczy tryb życia. Pary spotyka się razem jedynie przez krótki okres nie dłuższy niż dwa lub trzy tygodnie podczas godów, a samicę z jej jagnięciem przez około dwa miesiące po urodzeniu. W okresie karmienia jagnię ukrywa się w wysokich trawach lub zaroślach przez większą część dnia przez pierwsze cztery do sześciu tygodni. W tym okresie jagnięta mogą również ukrywać się w norach mrówkojadów lub innych podobnych zagłębieniach. Matka inicjuje karmienie, podchodząc do jagnięcia i wzywając je z miejsca ukrycia, po czym jest ono pobudzane do oddawania moczu i kału przez matkę, a odchody są dokładnie zlizywane z jagnięcia, zanim zostanie ono nakarmione. To zachowanie jest wspólne dla wszystkich antylop, które ukrywają swoje młode po urodzeniu i uważa się, że uwalnia jagnię od wszelkich zapachów, kiedy zamyka się między okresami karmienia. Samice Stenboka po raz pierwszy wydają jagnięta w wieku nieco ponad roku.
Co jedzą Stenboki
Stenboki są głównie roślinożercami, żerującymi na roślinach zielnych, krzewach i drzewach znajdujących się w ich zasięgu. W ich diecie znajdują się również trawy, ale w znacznie mniejszym stopniu niż pędy. Podczas defekacji i oddawania moczu, stenbok zdrapuje wierzchnią warstwę gleby, wypróżnia się na otwartych płatach i przykrywa to warstwą ziemi. Ten sposób przyczynia się również do znakowania zapachowego ich terytoriów za pomocą gruczołów międzypalcowych. Faktyczna obrona fizyczna terytoriów jest mało intensywna, a kontakt fizyczny ogranicza się do rytualnych konfrontacji o krótkim czasie trwania. Terytoria obu płci są znakowane za pomocą gruczołów przedoczodołowych i międzypalcowych oraz poprzez wypróżnianie się i oddawanie moczu w wybranych miejscach na obrzeżach terytoriów. Znakowanie za pomocą gruczołów przedoczodołowych odbywa się poprzez wcieranie ich w gałązki krzewów. Stenboki są głównie roślinożerne, żywią się roślinami zielnymi, krzewami i drzewami w ich zasięgu. Wszystkie duże i średnie drapieżniki żerują na Stenbokach i są one również narażone na duże drapieżniki, takie jak orły i pytony. Aby uniknąć drapieżników, w tym ludzi, Stenbok polegać na leżenie nieruchomo w plamie wysokiej trawy lub w pokrywie krzewów i tylko podskoczyć, gdy bezpośrednio konfrontacji. Aby uniknąć niebezpieczeństwa, ich długie, cienkie nogi i eleganckie budowy pozwalają im szybkie ruchy i sprytny zdolność do ucieczki swoich prześladowców.