Namibia

Relacja z wycieczki na własną rękę

Czytaj artykuł

Sprawozdanie ze zwiedzania Namibii na własną rękę.

Namibia taniej, relacja

Od dawna myśleliśmy o kilkudniowym odpoczynku w ciekawym miejscu. Namibia była naszym marzeniem, niestety, po sprawdzeniu ofert biur podróży okazało się, że ceny wycieczek są makabrycznie wysokie. Dużo lepszym rozwiązaniem wydawało się zwiedzanie na własną rękę. Jak się okazuje, można wiele zobaczyć przez 10 dni w południowej Namibii.

Zatrzymaliśmy się przy dzikich koniach na pustyni, zaatakowały nas ptaki, wypiliśmy dużo piwa przy ogniskach, korzystaliśmy z sandboardingu, lecieliśmy balonem nad pustynią, rozbiliśmy obóz pod gwiazdami, jedliśmy słynną szarlotkę w przydrożnej oazie, piliśmy Weissenbock wśród jedzących golonki Niemców, zgubiliśmy się w pochłoniętym przez piasek mieście duchów i jechaliśmy bardzo daleko, zrobiliśmy ponad 4600 km.

Namibia ma chyba najlepsze drogi szutrowe na świecie, więc przy planowaniu trasy wybieraliśmy boczne przejazdy, wszędzie tam gdzie tylko możliwe, by zobaczyć więcej. Po brawurowej jeździe przez zasiane wioskami i wiosennymi kwiatami RPA, po przekroczeniu przejścia granicznego w Vioolsdrif zjechaliśmy z autostrady na żwirówkę. Nasz wstęp do Namibii to jazda przez księżycowy krajobraz Parku Transgranicznego Ai-Ais/Richtersveld, gdzie wzdłuż rzeki Oranje jedyną roślinnością były drzewa kokerboom, kilka kwiatów i skały kilometrami.

Po rozbiciu obozu pod gniazdem kradnących kanapki, towarzyskich wikłaczy, na spokojnym kempingu Aus Klein Vista, około 200 km na północ od Ai-Ais, udaliśmy się na poszukiwanie legendarnych już dzikich koni. Misja okazała się krótkotrwała, ponieważ wyglądające bajecznie przy zachodzącym słońcu, piękne stworzenia skupiły się przy wodopoju obok drogi B4, w niewielkiej odległości od obozu.

Jak scena z filmu Kevina Costnera "Tańczący z wilkami" byliśmy sami na pustyni z szumem wiatru w trawach i stadem dzikich koni. Namibia jest jednym z najmniej zaludnionych krajów na świecie, łatwo w to uwierzyć podczas podróżowania po mniej uczęszczanych drogach. Czasami możesz jechać wiele godzin bez spotkania żywej duszy, okazjonalnie zobaczysz samotnego strusia na horyzoncie. Wycieczka do Namibii jest swego rodzaju antidotum na życie miejskie - nigdzie indziej nie doznałem takiego poczucia spokoju.

Nawet miasta wydają się puste, Lüderitz jest niesamowicie cichy w niedzielę, prawie jest tak pusto jak w Kolmanskop, słynnym Mieście Duchów (Ghost Town) kilka kilometrów w głąb pustyni. Kolmanskop powstał nagle, w szczerym polu w 1908 roku po odkryciu diamentów. Pół wieku temu, tak samo niespodziewanie został opuszczony, kiedy większe złoża odkryto dalej na południe w Oranjemund. Skorupy domów powoli połykane przez pustynne piaski są równie przerażające, co fotogeniczne.

Kręgielnia, zakurzona i szara, z kręglami stojącymi na koniec pasów, jest idealnym miejscem dla upiornego horroru. Nasuwa to myśli o przemijaniu życia i nietrwałości ludzkiego istnienia w obliczu natury. Najlepszym odcinkiem naszej 4 600-kilometrowej podróży był przejazd z Lüderitz do rezerwatu przyrody NamibRand przy D707 i C27 (D826), mówi się, że jednych z najbardziej malowniczych dróg w kraju.

Prosta, czerwona i zakurzona droga granicząca z Parkiem Narodowym Namib-Naukluft, otoczona jest przez góry i srebrzyste połacie trawiastych równin przerywanych wydmami. I cisza: minęliśmy zaledwie kilka samochodów przez trzy godziny. Jednym z najlepszych sposobów, aby doświadczyć Namib, rzekomo najstarszą pustynię na świecie, jest chodzenie. Szlak pieszy Tok Tokkie oferuje dwu-nocne, trzy-dniowe trasy w 172 000-hektarowym prywatnym rezerwacie przyrody NamibRand na skraju Namib-Naukluft. Kompetentny przewodnik Mike Godfrey prowadził nas przez złote trawy, pod morelowymi wydmami i pod gigantycznymi gniazdami wikłaczy socjalnych, cały czas opowiadając o Namib i nieprawdopodobnej walce przyrody o przetrwanie.

Po mozolnej wspinaczce na wydmę, patrzyliśmy na trawiaste równiny i niekończącą się pustynię, gdy Mike podkreślił, że ten krajobraz nie zmienił się od milionów lat. Chociaż spacery były fascynujące, wieczór okazał się najlepszą częścią szlaku. Dotarliśmy do obozu o zmierzchu, do sypialni na otwartym powietrzu: łóżka polowe z lampami naftowymi. Po napojach z przekąskami, usiedliśmy do smacznego trzydaniowego posiłku, przygotowanego przez kucharza, zanim poszliśmy do łóżka, z butelką ciepłej wody. Zasnąłem patrząc na gwiazdy i obudziłem się tuż przed świtem, obserwując powoli rozjaśniające się niebo. Wrócę do Namibii po prostu zrobić to ponownie.

Dzień po wycieczce, dzieliliśmy pustynię z tłumami turystów w Sossusvlei i Deadvlei, dwóch najbardziej popularnych miejscach Namibii. Tłumy nie zmniejszają magii wydm ciągnących się w nieskończoność, uroku Dead Vlei, kiedyś wypełnionej wodą, teraz otoczonej morzem piasku, popękanej z pragnienia. Wspięliśmy się na Wydmę 45, strzelając setki zdjęć, tylko wiatr niosący piasek zakłócał ciszę.

Lot balonem na gorące powietrze nad pustynią Namib jest drogi, ale zdarza się to raz w życiu – takiego doświadczenie szkoda sobie odmówić. Startując o świcie, oglądaliśmy wschód słońca nad Namib-Naukluft, płynęliśmy nad wydmami, które wyglądają jak z plasteliny. Widok z zupełnie innej perspektywy na pustynny krajobraz z powietrza, a gdy palniki gazowe są wyłączone - kontemplacyjna cisza z podziwem spada na uzbrojonych w aparaty fotograficzne turystów w koszyku. Po magicznym locie, obfite śniadanie, szampan, salami z zebry, wędzony łosoś i świeżo upieczone rogale serwowane u podnóża falistych wydm.

Wyjechaliśmy z Sossusvlei do Swakopmund i nie mogliśmy minąć oazy pustynnej Solitaire bez szarlotki, uważanej za najlepszą w Namibii. Właściciel sklepów, piekarz i burmistrz Moose McGregor kroił ogromne plasterki swojej szarlotki, które były naprawdę przepyszne. Niestety, Moose już zmarł.

Wjeżdżając do Swakopmund, z uroczymi budynkami kolonialnymi, czułem to jak przyjazd do Niemiec zimą, zwłaszcza, że temperatura spadła dobre 20 stopni w porównaniu z Sossusvlei. Zapach morza po długim pobycie na pustyni wzmaga ochotę na ostrygi i wino na Jetty 1905, mile widziane jest wytchnienie od żywności kempingowej. Restauracja znajduje się na końcu molo i można (niepokojąco) oglądać w dole fale oceanu przez szyby w podłodze podczas jedzenia krewetek Tempura.

Wizyta w Swakopmund nie byłaby spełniona bez sprawdzenia chociaż jednego z oferowanych tu zajęć. Wybraliśmy sandboarding zamiast spadochroniarstwa, quad biking i jazdę konną, wszystkie okazały się być dobrą zabawą, mimo że spędziłem większość czasu na tyłku. Dzień zakończył się paroma piwami z Camelthorn Weissenbock, wypitymi w Swakopmund Brauhaus w Weissenbock, tej atrakcji też nie możesz pominąć na wycieczce do Swakopmund.

Nasza wizyta zakończyła się za szybko, zaczęliśmy podróż z powrotem do Kapsztadu. Po 900 kilometrach do Ai-Ais dojechaliśmy smołówką od Rechobot, wzdłuż niezwykle prostej i niepozornej B1, co wydawało się wiecznością. Tuż za Keetmanshoop wróciliśmy na żwirową drogę w kierunku kanionu rzeki Rybiej. Pomimo że błędnie ogłoszony został drugim największym kanionem na świecie, jest spektakularny i warty odwiedzenia.

Kiedy opadł zmierzch nad górami Huns, dołączyliśmy do grupy turystów powracających z wyczerpującego szlaku przez kanion rzeki Rybiej do gorących źródeł w Ai-AIS Restcamp.

Opuściliśmy Namibię drogą, którą wjechaliśmy, mijając drzewa kokerboom w porannym świetle do Vioolsdrif; nasz samochód był brudny, karty pamięci pełne. Czuliśmy, jakby nasza podróż trwała miesiącami.

Kilka tygodni później, wciąż znajdujemy ziarenka drobnego piasku z pustyni Namib w odzieży i butach - mile widziane wspomnienia w samym środku ruchliwego życia w mieście - krajobrazy, błękitne niebo i głęboka cisza pustyni w Namibii wciąż tam są, czekają na kolejnych turystów.

Czytaj dalej: Namibia dla oszczędnych
Wybrzeże Szkieletów
Wybrzeżem Szkieletów, widok
Wydmy widziane z samolotu
Pająk na piaskach w Namibii