Karru RPA kilka zdjęć
Kwiaty akacji Vachellia karroo spotykanej wyłącznie na terenach Karru i Namibii. Akacja stanowi źródło pożywienia dla wielu gatunków zwierząt, dlatego nazywana jest też Sweet thorn. Wysokość drzewa zależy od warunków naturalnych. Ponieważ Karru jest bardzo suche, akacja często rośnie jako krzew. Zdarzają się drzewa do 15 m wysokości.
Typowa panorama Karru. Z pozoru, nic tutaj się nie dzieje. Półpustynia, na której żyje wiele owiec i kóz.
Przełęcz Meiringspoort jest bramą łączącą Karru Małe z Karru Wielkim, przez wąwóz z 25 km drogą przecinającą tę samą rzekę 25 razy w ciągu 25 km. Szosa łączy miasto Klaarstroom na północy z miastem De Rust na południu. Góry, przez które przecina, to góry Swartberg. Swartberg należy do najlepiej wyeksponowanych gór fałdowych na świecie. Przełęcz Meiringspoort przecina cudownie malownicze formacje geologiczne. Łańcuch Swartberg biegnie w przybliżeniu ze wschodu na zachód wzdłuż północnej krawędzi półpustynnego obszaru zwanego Karru Małym w prowincji Zachodnioprzylądkowej w RPA. Na północ od pasma leży duże półpustynne zaplecze Południowej Afryki, Karru Wielkie. Znaczna część Swartberg jest częścią światowego dziedzictwa UNESCO.
Budowę przełęczy Meiringspoort rozpoczęto w sierpniu 1856 roku. Początkowy budżet wynoszący 5000 funtów był wówczas uważany za zdecydowanie niewystarczający, ale ostatecznie projekt kosztował tylko nieco więcej, bo 5020 funtów. Trzeba też wziąć pod uwagę prawdopodobną możliwość częstych uszkodzeń powodzi na ukończonej drodze w kolejnych latach. Kierownikiem budowy był Adam de Schmidt pod nadzorem Baina. To właśnie w tym projekcie Andrew Geddes Bain opracował rewolucyjną technikę rozbijania i przecinania dużych głazów. Pierwszy etap budowy wymagał usunięcie roślinności. Odkrył, że spiętrzenie niedawno oczyszczonej roślinności na skałach i spalenie jej powodowało pękanie głazów. Dodatkowo polewano zimną wodą gorące skały. Sposób ten okazał się na tyle skuteczny, że nie używano prawie dynamitu. Przełęcz była także pierwszym dużym projektem młodego Thomasa Baina. Po rozpoczęciu cała przełęcz o długości 16 km została ukończona w ciągu zaledwie 223 dni pracy, a jej otwarcie odbyło się 3 marca 1858 roku. Podczas otwarcia przeszła przez nią procesja 50 wozów, 12 wagonów i 300 jeźdźców, a Andrew Bain zasugerował nazwę przepustki „Meiring” na cześć rolnika Petrusa Meiringa
Przełęcz Swartberg na trasie R328 przecina pasmo górskie Swartberg, ciągnące się od wschodu w kierunku zachodnim wzdłuż północnego krańca półpustynnego obszaru zwanego Karru Małym w prowincji Zachodnioprzylądkowej w RPA
Przełęcz Swartberg zbudował w latach 1881–1888 Thomas Bain, syn słynnego Andrew Geddesa Baina, który zbudował Kloof Pass Baina i wiele innych. Główną siłą roboczą byli więźniowie. Przełęcz oddano do użytku w dniu 10 stycznia 1888 r. Ściany podtrzymujące niektóre zakręty zbudowane z kamienia są nadal w dobrym stanie.
Na północ od pasma leży drugi duży półpustynny obszar w RPA zwany Karru Wielkie. Duża część Swartberg jest częścią światowego dziedzictwa UNESCO. Przełęcz biegnie między Oudtshoorn na południu i Prince Albert na północy. Przełęcz nie jest smołowana i po deszczu może być trochę zdradliwa, ale ma widoki na Karru Małe na południu i Karru Wielkie na północy. Życie roślinne wzdłuż przełęczy jest zróżnicowane, na Swartberg występuje wiele setek gatunków.