Pierwsza strona polska | Wersja angielska     Flaga angielska | Kontakt z nami
Saartjie Baartman

Saartjie Baartman

Saartjie BaartmanPodróżnicy powracający z Afryki Południowej opowiadali niezwykłe historie na temat tamtejszych kobiet. Stały się one słynne w Europie ze względu na ich ogromne pośladki i wydłużone wargi sromowe. Ogólnie wiadomo było ze czarne kobiety są bardziej prymitywne, ale za to bardziej seksualnie aktywne niż białe kobiety. Rozmiary ich organów płciowych i pośladków świadczyć miały o ich seksualności. Oczywiście, były to tylko rozważania teoretyczne, nikt dotąd nie prowadził badan naukowych na ten temat. William Dunlop, chirurg na statku, postanowił skorzystać z okazji że znalazł się w Afryce Południowej i postanowił głębiej zbadać to zagadnienie. Był to przecież początek XIX wieku, nauka zaczęła teraz bardziej polegać na badaniach.
Na farmie niedaleko Kapsztadu dr. Dunlop znalazł 20 letnią kobietę, która w jego lekarskich oczach nadawała się bardzo dobrze do przeprowadzenia eksperymentów. Obiecał jej, że w Europie zarobi dużo pieniędzy jako obiekt medycznych i anatomicznych badan i nie będzie musiała już więcej pracować na farmie. Przed opuszczeniem Kapsztadu, nazwano ją Saartjie Baartman. W roku 1810 dotarła ona do Londynu, gdzie tak jak dr. Dunlop obiecał, najlepsi naukowcy zajęli się jej badaniem. Byli to Baron Georges Cuvier (Chirurg Napoleona), Geoffroy St Hilarie i Henri de Blainville. Jej genitalia nazwali oni "Hottentot fartuch". Hottentot nazywany był dziwny klikający język tubylców przez pierwszych osiedleńców w Afryce.
Później zaczęto organizować pokazy na 225 Piccadilly, Bartholomew Fair i Haymarket w Londynie. Baartman była prowadzona w łańcuchach na 2 metrowym pomoście nago. Wstep na pokaz kosztował 1 shillinga, i przyciągał wielu ludzi, głównie z klasy robotniczej. Widownia klaskała i krzyczała wyzwiska pod adresem czarnej kobiety na widok jej niezwykłych genitaliów i ogromnych pośladków. Dzisiaj uważamy przeprowadzone badania za pseudo naukowe.
Tak jak należało się spodziewać, Saartjie Baartman nazwana była podczłowiekiem. Wiele pseudo naukowych artykułów, wywyższających rasę białą, było napisanych. Baartman przewieziona została do Paryża w roku 1814. Prawdopodobnie pracowała jako prostytutka. Piła dużo z powodu osamotnienia. Stała się symbolem seksualizmu i pożądania ówczesnych mężczyzn. Zmarła 1 stycznia 1818, przypuszczalnie na zapalenie płuc. Jej mózg i genitalia stały się eksponatami w Paryskim Musee de l'Homme (Muzeum Człowieczeństwa), i były dostępne tam aż do 1985 roku.
W 1994 roku Nelson Mandela zwrócił się do Rządu Francuskiego o zwrot szczątków Saartjie Baartman. W nowej RPA rozwinęła się znowu świadomość szczepowa. Ludzie zaczęli domagać się swoich praw. Ich przodkowie stali się ważnym ogniwem w ich świadomości narodowej. Zajęło to Francji wiele lat i dużo negocjacji. Dopiero dn. 6 marca 2002 uchwalono prawo zezwalające na oddanie kości Saartjie Baartman. 200 lat po tym jak Saartjie cierpiała poniżenie w Europie, w maju 2002 trumna zawinięta we flagę RPA została przywieziona do Kapsztadu. Uroczysty pogrzeb odbył się dn. 9 sierpnia 2002 roku (Dzień Kobiet w RPA).