Oliwer Tambo życiorys

Biografia Oliwer Tambo

Kontynuacja ze strony Oliver Tambo biografia

Po aresztowaniu Wiltona Mkwayi, Oliver Tambo został dowódcą oddziałów Umkhonto we Sizwe (w skrócie MK) na wygnaniu. Prezydent Tanzani, Julius Nyerere podarował miejsce na stworzenie bazy dla ANC i MK. ANC otwarło swoją pierwszą bazę w Dar es Salaam. To właśnie tam, w Morogoro w Tanzani ANC zdołało zwołać pierwszą konferencję poza granicami kraju w 1969 roku.
Spotkało się to z krytycyzmem kierownictwa zarówno uwięzionego na Roben Island jak też na wygnaniu. Wszyscy oni domagali się zbrojnej interwencji, nie marnowania czasu i pieniędzy na zbędne gadanie. Na czele tej grupy stanął Chris Hani, który to właśnie ukończył dwuletnią karę więzienia w Botswanie i teraz domagał się rozlewu krwi. Jego planem był atak na rasistowskie RPA od strony też rządzonej przez białych Rodezji. Wywołało to dużo zamieszania wśród przywódców ANC, większość z nich zdawała sobie sprawę że organizacja jest jeszcze za słaba żeby stawić czoło dobrze uzbrojonej armi Republiki Południowej Afryki. Domagano się ciężkiej kary dla Chrisa Hani za jego samowolę i brawurę. Na szczęście dla Hani, Oliver Tambo okazał się wyrozumiały, postarał się zrozumieć jego punkt widzenia i wyciągnął z tego wnioski na przyszłość.
Miało to duży wpływ na wyniki konferencji Morogoro i można uznać że zrobiony tam został duży krok do przodu. Wszyscy zgodzili się że walka polityczna jest o wiele ważniejsza w tym momencie od walki zbrojnej i w celu kontroli i organizacji dalszej walki powołano Revolutionary Council (RC). Wielorasowy skład R.C. okazał się nie do przyjęcia przez średniej rangi zarząd ANC. Po wielu długich dyskusjach z O.R nie mogli oni dojść do porozumienia i nigdy nie zgodzili się z wcieleniem nie afrykańczyków do wyższego szczebla organizacji. Spowodowało to że "Grupa Ośmiu" odeszła z ANC. To dzięki Oliwerowi Tambo, cała organizacja przetrwała ten trudny okres pomimo tak wielu różnic i trudności.

Tragedia z 16 lipca 1976 roku, kiedy to strzelano do młodzieży w Soweto, wywarła pozytywny efekt na ANC. Kilkuset młodych ludzi opuściło RPA i weszło w rangi róźnych organizacji walczących o demokrację ale najwięcej przyłączyło się do oddziału zbrojnego MK w Dar es Salaam. O.R zwrócił się od razu do międzynarodowej społeczności o pomoc w zapewnieniu młodym ludziom schronienia i wykształcenia. Jako były nauczyciel, Oliver Tambo dobrze wiedział że podstawą sukcesu jest posiadanie w organizacji zdolnych i wykształconych ludzi, dlatego szkolenie wojskowe przeszło na drugi plan. Na pierwszym miejscu stało się zdobycie dobrego wykształcenia. Najzdolniejsi mieli możliwość kontynuacji nauki w różnych krajach świata, a to dzięki funduszom zebranym przez Luthuli Fundation zapoczątkowaną przez Oliwera Tambo i innych czołowych towarzyszy. Podczas masakry prowadzonej przez armię RPA w Maseru, stolicy Lesotho zginęło 42 osoby, w tym 12 osób cywilnych. Ataki takie były przeprowadzone w celu wprowadzenia zamieszania w krajach sąsiednich wspomagających ANC. Największym zagrożeniem dla rasistowskiego RPA była pomoc uzyskana od wszystkich krajów socjalistycznych na czele z Kubą.

SADF (Armia RPA) dokonała wielu napadów zbrojnych na Angolę w celu wyeliminowania Kubańskich wojsk tam stacjonujących. Pomimo ogromnej pomocy od wszystkich krajów bloku wschodniego Kubańczycy nie byli w stanie pokonać Armi RPA. Stało się wtedy jasne że RPA dysponuje potężną, dobrze uzbrojoną armią, która nie może być pokonana w otwartej walce zbrojnej. Pogłoski mówią że Kubańczycy uciekli z Afryki na wieść o umieszczeniu pocisków nuklearnych w najbardziej strategicznych punktach. Równocześnie z działaniami wojennymi w Angoli, armia RPA dokonywała napadów bombowych na obozy ANC w innych krajach Afryki Południowej takich jak Botswana, Zambia, Zimbabwe i Lesotho. Rasistowski rząd zadeklarował że napady te będą kontynuowane do czasu kiedy kraje te nie przestaną pomagać działaczom ANC. Stało się jasne że w szeregach ANC znajdowali się donosiciele, organizacja popadła w kryzys, niektóre kraje sąsiednie zaprzestały udzielania pomocy dla ANC. Wielu podejrzanych towarzyszy zostało aresztowanych i długo przesłuchiwanych, wielu z nich przyznało się do współpracy z białymi. Zamieszanie to nie uszło uwadze Oliwera Tambo. Powołał on wtedy komitet dochodzeniowy w celu kompleksowej kontroli nad sytuacją. Przesłuchania zaczęły odbywać się w sposób bardziej zaplanowany i cywilizowany. Wielu, którym nie udowodniono winy zostało wypuszczonych na wolność. W późniejszym etapie wydano dokument dokładnie precyzujący sposób postępowania w czysie przesłuchań. Następnym ważnym dokumentem były Prawa Więźnów dający każdemu uwięzionemu pewne prawa oraz stosowanie się do Konwencji Genewskiej.

O.R. sprecyzował dokładnie że przyszły demokratyczny rząd w RPA będzie wielopartyjny z równouprawnieniem dla wszystkich języków i narodowości. Było to bardzo postępowe stwierdzenie, jeśli spojrzymy na inne afrykańskie kraje gdzie wybierano jednopartyjny system. W latach osiemdziesątych zyskało na sile stawianie oporu przeciwko rasistowskim prawom. Oliver Tambo wzywał wszystkich do walki przeciwko rasistowskiej opresji w regularnych programach Radia Freedom. Jego zdaniem organizacja strajków, wzrost przestępczości, zwolnienie tempa pracy mogło poważnie utrudnić rządzenie rasistowskim krajem. Przestępczość w RPA wzrosła dramatycznie, kryminaliści stali się bohaterami. Republika Południowej Afryki stała się krajem policyjnym. Zaczęły się tam aresztowania, tortury, śmierć w aresztach, wojska w siedliskach ludności czarnej. Na konferencji ANC w Kabwe w 1985 roku podjęto decyzję zapoczątkowania zbrojnej walki przeciwko reżimowi. Podyktowane to było pogarszającą się sytuacją wewnątrz RPA.
Zadaniem Olivera stało się teraz utrzymanie wysokiego morale wśród swoich oddziałów. Cały czas przestrzegał on swoich podwładnych o konieczności unikania ofiar śmiertelnych ludności cywilnej w trakcie aktów dywersyjnych, ale nie zaprzeczał że popełnił on wiele błędów. Przykładowo uznał za ogromną stratę wysadzenie bomby ukrytej w samochodzie w rejonie obiektów militarnych. Podczas tego aktu poniosło śmierć niczego się nie spodziewające cztery osoby cywilne.

Na konferencji ANC w Harare w 19987 roku zauważono że wiele dzieci jest uwięzionych w więzieniach. O.R. potępił też nabierającą ogromnej popularności wśród ludności czarnej, spektakularną metodę mordowania zwaną naszyjnikowaniem. Polegała ona na zakładaniu na głowę ofiary opony samochodowej wypełnionej benzyną i podpaleniu. Ręce ofiary były wcześniej albo związane albo obcięte. Ten barbarzyński sposób mordowania wbrew logice, nie był wykonywany na ludności białej lecz na czarnej. Murzyni walczyli przeciwko Murzynom, brat zabijał brata. Przywódcy ANC od dawna już zdawali sobie sprawę że walka z apartheidem zostanie wcześniej czy później wygrana. Pozostało tylko pytanie, kto będzie rządził niepodległym krajem i kto odziedziczy wszystkie dobra materialne wypracowane przez białych? Wojna o przyszłą władzę wybuchła więc pomiędzy dwoma największymi plemionami w RPA czyli Xhosa reprezentowanym przez ANC i Zulu z ich partią IFP. Rząd białych też zdawał sobie sprawę że apartheid musi upaść, dlatego po raz pierwszy zaczęto negocjacje z ANC. Jak tylko rozmowy stały się możliwe, cała ta odpowiedzialność spadła na kierownictwo działające na wygnaniu. Z pomocą Olivera Tambo przygotowaną słynną Deklarację z Harare. Termin był bardzo pilny i jak zawsze, O.R pracował do późna w nocy nad szczegółowym dopracowaniem dokumentu. Zaczął on coraz bardziej podupadać na zdrowiu a w 1982 roku doznał lekkiego zawału serca. Lekarze zalecali mu wycofanie się z polityki, jednak Oliver stwierził że będzie kontynuował swoją pracę do dnia kiedy umrze. Dnia 9 sierpnia 1989 roku, kiedy delegacja ANC powróciła z prezentacji Deklaracji Harare, Oliver Tambo stracił przytomność. Dzięki pomocy prezydenta Kenneth Kaunda, pilnie zorganizowano samolot z Lusaki do Londynu. O.R. doznał tym razem drugiego, bardziej poważnego zawału serca.

W czasie kiedy przebywał w szpitalu, ANC stało się legalnym partią polityczną a więźniowie polityczni na czele z Nelsonem Mandelą zostali zwolnieni z więzienia. Jak tylko stało się to możliwe, Mandela udał się do Szwecji gdzie O.R. dochodził do zdrowia, aby spotkać się tam ze swoim starym przyjacielem po prawie 30 talach rozłąki. W 1990 roku Oliver Tambo powrócił do rodzinnego kraju z wygnania. Na pierwszym legalnym zjeździe ANC już na terenie RPA został on pochwalony za pomyślne zrealizowanie wszystkich planów. Mandelę wybrano Prezydentem ANC a Oliver Tambo stał się członkiem zarządu.We wczesnych godzinach porannych dnia 23 kwietnia 1993 roku Oliver Tambo doznał trzeciego, tym razem tragicznego zawału serca. Jego śmierć nadeszła dwa tygodnie po zabójstwie jednego z jego najbardziej utalentowanych jego współpracowników, Chrisa Hani. Dokładnie po roku od śmierci Olivera odbyły się w RPA pierwsze demokratyczne wybory w których ANC odniosło ogromny sukces a prezydentem kraju został Nelson Mandela.

Oliwer Reginald Tambo

Biografia Oliwer Tambo

Biografia

Oliver Tambo

Plakaty ANC z Oliwerem Tambo

Szukaj w naszej stronie

Groby europejskich osadników w Afryce

Radziecki czołg