Wybrzeże w Swakopmund


Nad morzem w Swakopmund

Namibia widoki
Widok na Swakpmund z mola.

Holokaust w Namibii

Swakopmund to spokojne miasto, powoli zapomina się ludobójstwo w tutejszym obozie koncentracyjnym.

Niemcy – był ostatnim krajem, który zdobył kolonie w Afryce, a pierwszym, które je stracił. Niemcy próbowały eksterminować całą rdzenną ludność, Herero i Nama w Afryce Południowo-Zachodniej w latach 1904 do 1908. Holokaust prawie się udał, było to pierwsze ludobójstwo XX wieku. Holokaust był w dużej mierze dziełem jednego człowieka, generała Lothara von Trotha, z rozkazu cesarza Wilhelma II do wykonania Vernichtungsbefehl ("nakaz eksterminacji"). Kopia oryginalnego, drukowanego dokumentu z dnia 2 października 1904 r., znajduje się w Botswana National Archives. Dla von Trotha Herero i Nama byli Unmenschen, czyli nieludźmi. Herero, nie chcieli oddawać swoich ziem, organizowali więc napady na natrętnych kolonialistów, co jeszcze bardziej rozwścieczyło von Trotha.

"Wszystkie plemiona Afryki mają tę samą mentalność, boją się jedynie przemocy", napisał von Trotha do swoich przełożonych. "Zastosuję przemoc z najwyższym stopniem terroru i brutalności. Zniszczę zbuntowane plemiona z rzekami krwi ". Nękani przez Niemców Herero stawiali opór. Jednym z rezultatów była masakra w Waterberg, a w tej i innych bitwach (szybkostrzelne działa Maxim przeciwko strzałom i starym karabinom jednostrzałowym) szacuje się, że aż dziewięćdziesiąt tysięcy ludzi- ogromna większość Herero- zostali zabici. W jakiś sposób- na wygnaniu, rozproszeni, w obozach koncentracyjnych, jako niewolniczy robotnicy przetrwała resztka Herero.

W latach 1904 do 1908 Niemcy zamordowali ponad 65 tysięcy Herero i 10 tysięcy Nama. Napięcia osiągnęły szczyt w styczniu 1904 r., kiedy wojownicy Herero rozpoczęli powstanie w Okahandja, podczas którego zginęło ponad 100 Niemców. Pomimo chęci uniknięcia dalszej konfrontacji, Herero byli bezwzględnie mordowani przez następne sześć miesięcy przez wojska niemieckie pod wyraźnym "rozkazem zagłady" wydanym przez generała Lothara von Trotha. Herero zostali ostatecznie pokonani w bitwie pod Waterburg i wypędzeni na Kalahari, by umrzeć z pragnienia i głodu.

13 000 osób, które ledwie przeżyły, w tym kobiety i dzieci, zostały zwołane i umieszczone w obozach koncentracyjnych w całym kraju, gdzie pobito ich i pracowano na śmierć w nędznych warunkach. Połowę populacji Nama również zabito, wielu z wyczerpania, w obozach śmierci dotkniętych chorobą, takich jak osławione miejsce na wyspie Shark, w nadmorskim miasteczku Luderitz. Dziś zbiorowe mogiły ofiar ludobójstwa w Herero leżą wzdłuż rzeki Swakop w Namibii w mieście Swakopmund i na placach kolejowych w Windhoek.