Krótka biografia Nelsona Mandeli


Nelson Mandela - życiorys


Znany cytat wypowiedziany przez Nelsona Mandelę: "Walka jest moim życiem" okazały się prawdziwym mottem życia tego męża stanu.

Nelson Mandela 18.07.1918 Mvezo - 5.12.2013 Johannesburg

Nelson Mandela

Nelson Mandela walczył z systemem segregacji rasowej, szybko stał się najbardziej popularnym w RPA bojownikiem o wolność. Swoją władzę sprawował nawet z więzienia, w którym spędził 27 lat. Całe swoje życie ofiarował walce z apartheidem, przez co stał się najsłynniejszym i wyniesionym na ołtarze obywatelem RPA na całym świecie. Mandela zajmował różne pozycje w ANC: najpierw Sekretarz ANCYL ( liga Młodych w ANC) od 1948 roku, mianowany prezydentem ANCYL w 1950 roku, awansowany na prezydenta African National Congress Transvaal w 1952 roku, mianowany zastępcą narodowego Prezydenta ANC w 1952 roku i Prezydent ANC w 1991 roku.

Nelson Mandela pochodzi z plemienia Khosa.

Urodził się w RPA, w odległej, bardzo zacofanej wiosce o nazwie Qunu, obok Umtaty w bantustanie Transkei(obecnie na terenie Wschodniej Prowincji Przylądkowej) w dniu 18 czerwca 1918 roku. Bantustany, były to kraje stworzone w RPA dla ludności murzyńskiej, nigdy nie zostały rozpoznane przez ONZ. Ojciec NelsonaMandeli - Henry Mgadla Mandela był Naczelnym Wodzem Davida Dalindyebo, czyli Wielkiego Wodza w Thembuland. Po śmierci ojca, Nelson Mandela trafił na wychowanie do Wielkiego Wodza i był przygotowywany do objęcia po nim sukcesji. Mandela zdał maturę w Healdtown Methodist Boarding School, następnie zaczął naukę na uniwersytecie dla Murzynów w Fort Hare. Za organizację strajku na uczelni został wydalony z Fort Hare razem z Oliverem Tambo w 1940 roku. Zmuszony był do skończenia studiów korespondencyjnie, już z Johannesburga, dostał się też na kierunek prawa na Uniwersytecie Witwatersrandu. W 1944 roku czynnie wspierał powstanie ANC Youth League (Liga Młodych), którego program został zaadoptowany przez ANC w 1949 roku. W grudniu 1949 roku na konferencji w Bloemfontein Walter Sisulu wybrany został prezydentem ANC, Mandela z OR Tambo weszli do Komitetu Wykonawczego ANC. W związku z tym podróżował po całym RPA, na wiecach nakazywał nasilenie oporu wobec dyskryminacji rasowej, za co dostał wyrok więzienia w zawieszeniu. Niedługo potem otrzymał zakaz opuszczania Johannesburga przez 6 miesięcy. Zmusiło to Mandelę do opracowania i wprowadzenia w życie "Planu M", czyli podziału partii ANC na niewielkie komórki. Ich członkowie znali tylko działaczy z dwóch sąsiednich komórek. W 1952 r. za sprawą Nelsona Mandeli i Olivera Tambo powstała pierwsza murzyńska kancelaria prawnicza w Republice Południowej Afryki. Mandela pełnił wtedy funkcję prezydenta ANC w Transwalu i był zastępcą prezydenta krajowego ANC. Propozycja wydana przez kancelarię prawną reprezentującą białą mniejszość narodową, żeby zdjąć Mandelę z listy adwokatów, została odrzucona przez Sąd Najwyższy. W latach 1950., po nieustannym prześladowaniu, aby oficjalnie zrezygnował, Mandela zrozumiał, że powstanie bantustanów było sposobem na pozbycie się Murzynów z RPA. Stało się jasne że akcje przesiedleńcze, represje i terror policyjny będą się nasilać.

W 1960 roku po masakrze w Sharpeville ANC ANC zostało zbanowane i przeniosło swoją działalność do podziemia. Mandela został na krótko internowany do 1961 roku, po wyjściu zaczął nową kampanię na skalę krajową. Zaraz po tym mianowany przywódcą Umkhonto we Sizwe (MK), czyli militarnego oddziału ANC. Zadaniem Umkhonto we Sizwe był sabotaż przeciwko instytucjom rządowym i urzędom o wielkim znaczeniu krajowym. Wykluczono ataki na ludzi. W 1962 roku wysłano Mandelę na szkolenie militarne do Algierii. Kiedy wrócił do RPA, był aresztowany za wyjazd z kraju i działania terrorystyczne. Po powrocie do kraju został aresztowany za nielegalne opuszczenie kraju oraz za propagowanie strajków. Prowadził swoją własną obronę. Orzeczony winnym i skazany na 5 lat więzienia w listopadzie 1962 roku. W czasie pobytu w więzieniu był sądzony w "Rivonia Trial" za sabotaż i skazany na dożywocie.

Mandela zawsze był przeciwny "Bantu Education" (program nauczania czarnych), sugerował podniesienie poziomu nauczania poprzez lepsze przygotowanie nauczycieli i prowadzenie nauki w domach prywatnych. Uwięziony na Robben Island, nawet tam prowadził szkolenia polityczne. W więzieniu Mandela nie zmienił swych poglądów i stał się wzorem dla innych. W latach 70. nie zgodził się na przedterminowe zwolnienie z więzienia za aprobatę istnienia bantustanu Transkei czyli kraju utworzonego przez rasistowski rząd RPA dla Murzynów.

Najnowsza biografia Nelsona Mandeli

Odmówił osiedlenia się w Transkei. W latach osiemdziesiątych ponownie odrzucił sugestię prezydenta PW Botha o redukcji kary, w zamian za wycofanie się z polityki. Pod wpływem presji międzynarodowej, Mandela wyszedł na wolność z więzienia Victor Verster, dnia 11 lutego 1990 roku. Zgodził się na zawieszenie walki zbrojnej na czas negocjacji. W dniu 19 lutego, Nelson Mandela otrzymuje swój pierwszy paszport RPA ze swoim drugim imieniem napisanym błędnie. Zamiast "Rolihlahla" popełniono błąd i napisano "Rolilahla". Z takim paszportem odwiedził afrykańskie kraje: Zimbabwe, Zambię, Tanzanię i Etiopię. W grudniu 1993 roku dostaje Nagrodę Nobla razem z Prezydentem RPA - F W de Klerk w Norwegii. Zostaje pierwszym wybranym demokratycznie prezydentem RPA, w niedzielę, 10 maja 1994 roku. Ze względu na podeszły wiek, Mandela był prezydentem RPA do czerwca 1999 roku. Rozwiódł się z Winnie z powodu popełnionych przez nią kompromitujących zbrodni. Zamieszkał z wdową po prezydencie Mozambiku Samora Machel - Graca Machel, o wiele od niego młodszą. Arcybiskup Desmond Tutu doradzał Mandeli że dla dobrego przykładu, powinien poślubić Graca Machel. Mandela uznał racje arcybiskupa i ślub odbył się w jego 80 urodziny w dniu 18 lipca 1998 roku.

Wciąż jest zaangażowany w życie polityczne. Organizuje fundusze dla biednych, buduje szkoły, drogi, wodociągi. Sprzeciwił się amerykańskiej napaści na Irak. Ogłosił publicznie własną opinię, że Bush jest rasistą i nazwał go głupcem. Bush znienawidził Mandelę i zapowiedział wprost, że nie będzie on nigdy mile widziany w USA. Mandela nie bał się powiedzieć, że kiedy walczył z apartheidem i był w więzieniu, Margaret Thatcher i Ronald Reagan uważali go za terrorystę. Dopiero w 90. urodziny Nelsona Mandeli, prezydent Bush zwrócił się o usunięcie Mandeli z czatnej listy terrorystów. Mandela zapoczątkował fundację sprawującą opiekę nad 9 tysiącami nosicieli HIV. Był mediatorem przy rozwiązywaniu problemów międzynarodowych w Afryce. W czerwcu 2004, mając 85 lat, ogłosił wycofanie się życia publicznego: "Jestem pewien, że nikt nie oskarży mnie o egoizm, jeśli, ciesząc się jeszcze dobrym zdrowiem, poświęcę się sprawom prywatnym". Zaangażował się w walkę z AIDS. Czterech członków najbliższej rodziny Mandeli zmarło na AIDS. Największym szokiem była dla niego śmierć syna. Mandela nie ukrywał przyczyny śmierci swoich najbliższych, wręcz przeciwnie - użył to dla przestrogi innych. Rząd RPA zdaje sobie sprawę z rangi problemu i chce ograniczyć wydatki na leki, dlatego następca Mandeli - Thabo Mbeki wyraził opinię, że AIDS nie ma npowiązania z HIV, a zarażenie jest bardzo mało prawdopodobne.