Kolebka Ludzkości nie jest jak
większość osób uważa jedną jaskinią. Jest to grupa 13 jaskiń położonych w
niewielkiej odległości od siebie. Nazwy tych jaskiń to: Sterkfontein, Swartkrans, Kromdraai, Bolt's Farm, Wonder Cave,
Minnaar's, Cooper's B, Plover's Lake, Drimolen, Gladysvale, Haasgat, Gondolin i Motsetse. Wszystkie te jaskinie zostały wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO.
Gorąco polecamy zwiedzenie muzeum Kolebki zwane Maropeng.
Jaskinie w Sterkfontein i okolicach ( Kolebka Ludzkości ) należą do najbardziej obfitych w
znaleziska paleontologicznych miejsc na świecie. Jest to miejsce gdzie pierwsze szczątki dorosłego "człowieka małpy"
zostały znalezione w roku 1936 przez Doktora Roberta Broom. Okazało się później że ten unikalny system
jaskiń zawiera depozyty gleby osadzające się przez od około 3.5 mln lat.
Późniejsze prace wykopaliskowe
ujawniły prawie 500 czaszek ludzkich, zęby, szczęki i skamieliny innych kości. Odkryto tam kilka tysięcy
skamielin niewielkich zwierząt, ponad 300 kawałków skamieniałego drewna i ponad 9000 kamiennych narzędzi.
Znalezione narzędzia dostarczają wiele informacji na temat rozwoju cywilizacji. Jest tam także wiele szczątków
współczesnego człowieka mające 100000 do 250000 lat. Początki jaskiń sięgają okresu około 2.5 miliarda lat temu. Wtedy to na terenie dzisiejszej Afryki
Południowej znajdowało się płytkie, ciepłe morze. W tych wrunkach minerały znajdujące się w wodzie takie jak wapń, magnez, żelazo osadzały się
na dnie. Skład chemiczny wody morskiej zmieniał się powoli, co powodowało różnice w kolorach skał.
Później wapienne skały pokryte zostały skałami kwarcowymi pochodzenia wulkanicznego. Jaskinie zaczęły powstawać około
20 do 30 milionów lat temu, 50 do 60 metrów pod powierzchnią ziemi. Morze zaczęło cofać się,
wymywanie skał wapniowych kontynuowane było przez wody gruntowe. Powstał cały podziemny labirynt jaskiń, wypełniony wodami gruntowymi. Z czasem
poziom wody zaczął się obniżać, jaskinie wypełniły się powietrzem. Wejścia do tych podziemnych korytarzy pojawiły się znacznie później
poprzez zapadanie się ziemi. Spływająca ze skał woda zawierała wiele minerał'w, które to osadzały się budując przepiękne stalaktyty i stalagmity.
Wejścia do jaskiń były bardzo wąskie, pokryte trawą i gałęziami stały się pułapką dla różnego rodzaju zwierząt.
Zwierzęta te przeważnie ponosiły śmierć w czasie upadku albo umierały na dnie z głodu. Ich szkielety
pokrywane były przez obsuwającą się ziemię.
Dwa szkielety sprzed dwóch milionów lat odnalezione w Sterfontein rzucają nowe światło na nieznany do tej pory okres ewolucji człowieka. Szczątki dwóch osobników gatunku człowiekowatych, nazwanego Australopithecus sediba znaleziono dwa lata temu w stosunkowo dobrym stanie, w jaskini. Międzynarodowy zespół naukowców pisze w najnowszym numerze czasopisma "Science", że szczątki dorosłej kobiety i młodego chłopca są prawdopodobnie świadectwem ważnego etapu ewolucji, kiedy przodkowie człowieka stopniowo przenosili się z drzew na ziemię. Osobniki te utrzymywały już wyprostowaną postawę ciała, miały długie nogi i odpowiednio ukształtowaną miednicę, ale budowa ich ramion i dłoni wskazuje na to, że swobodnie poruszały się także po drzewach. wygląd ich zębów wskazuje na to, że w ich pożywieniu zaczęły dominować pokarmy roślinne. Oba osobniki miały około 127 centymetrów wzrostu, kobieta mogła ważyć około 33 kilogramów, chłopiec mniej więcej 6 kilogramów mniej. Mózg każdego z nich miał objętość sięgającą zaledwie ¼ objętości mózgu człowieka współczesnego. Kształt mózgu, odbiegający od tego, który stwierdzono u wcześniejszych osobników Australopiteka wskazuje już jednak na postępujący proces ewolucji. Autorzy pracy podkreślają, że na razie wciąż mają zbyt mało informacji by precyzyjnie określić zakres pokrewieństwa osobników gatunku Australopithecus sediba z wczesnymi ludźmi.
Pobierz dokument 560kB Kolebka Ludzkości
|