Acacia erioloba
Ta dziwna nazwa została
nadana przez Jacobusa Coetse w 1760 roku, jakieś 50 lat
wcześniej zanim Burchell dokonał opisu. Jest to
bezpośrednie tłumaczenie z języka afrikaans słowa Kameeldoring. Kameel znaczy żyrafa, doring to kolec. W żaden
sposób drzewo to nie może być kojarzone z wielbłądem, jest ono przysmakiem żyraf, które
mają dobrze przystosowany do obgryzania liści język i wargi odporne na długie kolce. Długa szyja żyrafy
ułatwia sięganie do pozostałych jeszcze liści, nie obgryzionych przez inne zwierzęta.
Jest to pospolite drzewo w całej Afryce Południowej. Charakterystyczne ciemnozielone
liście, czarne konary odznaczające się dumnie na tle pożółkłej trawy tworzy typowe afrykańskie
krajobrazy. Akacja Camelthorn może osiągać wysokość do 17 m, odznacza się od innych akacji chaotycznymi,
krzyżującymi się, wyglądającymi jak złamane gałęziami, tworzącymi gęstą osłonę przed promieniami słońca. Najbardziej charakterystyczną
cechą tej akacji jest kształt dużych strączkowych owoców w kształcie ucha, stanowiących jadłospis
większości zwierząt roślinożernych. Drzewo to traci liście na bardzo krótki okres. W celu zdobycia
wody posiada dobrze rozwinięte korzenie przecinające głęboko piaszczyste podłoża. Dzięki temu camelthorn jest w stanie utrzymać zielone liście w czasie
suszy. W Namibii odnotowano drzewo, którego korzenie wrastały na głębokość 46 m. Drzewo to ma ogromne znaczenie
dla ludzi i zwierząt z racji dostarczania osłony przed promieniami słońca. Młode liście wyrastają w
okresie późnej zimy, najwcześniej ze wszystkich drzew, dostarczając przez to trudno dostępnego o tej porze roku świeżego pożywienia.
Drewno akacji camelthorn jest ciemne, koloru czerwono brunatnego, ciężkie i twarde. Z powodu odporności na termity jest stosowane jako materiał budowlany. Jest też doskonałym drewnem opałowym, w czasie palenia wydziela charakterystyczny zapach cynamonu. Jest ono uważane za najtwardsze drzewo w Afryce. Zanotowano nawet iskry powstałe podczas dziabania drzewa siekierą. Pierwsze w Afryce koła wodne miały łożyska wykonane właśnie z drewna camelthorn, wytrzymujące bardzo długo pod warunkiem że były dobrze olejone. Buszmeni nagrzewali nad ogniskiem prostą i świeżą część korzenia, następnie ostrożnie ściągali skórę. Używali to jako kołczan, po zawiązaniu dna skórą gemsboka a góry miękkim materiałem przykładowo dziką bawełną (Asclepias frutiocosa) w celu zabezpieczenia lotek strzał. Na pustyni Namib i w Parku Narodowym Chobe szacuje się że suche drzewa camelthorn stoją już od ponad 70 lat. Wyrosły one w latach 1888 do 1957, kiedy ten obszar był suchy. Powodzie które nadeszły później zabiły większość tych drzew, i wiele suchych pni stoi solidnie do dnia dzisiejszego.
Czerwone kwiaty i duże liście należą do pasożytniczej rośliny wyrastającej z konarów akacji.
|